De laatste tijd schrijf ik hier niks meer, dat heeft iedereen inderdaad erg goed opgemerkt! O:)

Ik blog nu meer ergens anders. Op hyves namelijk.

Klik hier voor de nieuwe blog!

De meeste mensen hier weten wel dat ik bij een golfrestaurant werk. Omdat er alleen leden mogen komen en ik niks te doen heb, even een rondleiding door de ‘club’.
Wel de personeelsroute uiteraard. Da’s een variant op de toeristische route. (A)

[media id=195325628PLPj size=large]
De oh zo geheime achteringang.

[media id=195325779aGxv size=large]
Lopen wij naar rechts, dan hebben wij zicht op de kapstok, de hal en de wasmanden.

[media id=195326853t1yV size=large]
Als je de hal inloopt hebben wij beter zicht op de kapstok en de vriezers waar onder andere de kroketten in liggen. (oooeeeeh!)

[media id=195327456cE-W size=large]
Loop je langs de vriezer de rechterkant op, dan zien wij de wc’s. De heren wc (waar de wasmachine en droger staan) en de dames wc (waar een vriezer staat).

[media id=195328501gU2- size=large]
Als je beneden helemaal bent uitgekeken, je jas hebt opgehangen en je sloof hebt gepakt moet je via deze trap naar boven de keuken in.

[media id=1953288645Hq2 size=large]
Je zou als je boven bent meteen de reachterkant op kunnen gaan, maar dan knal je tegen een werkbank aan. Rechts loopt nogal dood, zeg maar.

[media id=195329242SBBj size=large]
Daarom is het beter de linkerkant op te gaan. Dan kom je langs de gasstellen al aardig in de goede richting.

[media id=195329532BTJ- size=large]
Lopen we verder langs de gasstellen, dan komen we in de afwashoek waar de vaatwasser staat. In dit geval staat Arntje (;)) daar even wat afwas te dumpen.

[media id=195329941mDRk size=large]
Aan de linkerkant staat de glazenspoelmachine, het bestek en de bordjes.

[media id=195330395G1VR size=large]
Uiteindelijk kom je dan achter de bar terecht, vlakbij de kassa’s.

[media id=195331067ZBlK size=large]
Even de linkerkant van de bar.

[media id=195335124IP6a size=large]
Nog een andere kant van de bar.

[media id=195335383lwOj size=large]
Loop je vanaf die kant rechtdoor, zien wij een afscherm ding. Ooeeeeh!

[media id=195335727WcGV size=large]
Tadaaaaaa. Spannend, wat erachter zit. Of niet dan? ‘t A la carte gedeelte. Kan men in alle rust lekker eten.

[media id=195336949amu7 size=large]
Gezellig, niet?

[media id=195337316wMmW size=large]
Weer aan de andere kant van het schot. De bar, en het ‘open’ gedeeltje van het restaurant.

[media id=195337751M7Zm size=large]
Jaahaaaa! (a)

[media id=195337975_ZAw size=large]
We lope rechts om de bar heen, om dan vervolgens bij de banken en de buitendeur te komen.

[media id=195338387vbHt size=large]
Dan lopen wij naar buiten, helemaal naar het einde van het terras. Tadaaa! Zomers zit dat hélemaal vol.

[media id=195338780-UbP size=large]
Draaien wij ons om, dan hebben we prachtig uitzicht op de bemiste golfbaan!

Ik weet zeker dat iedereen iets in zijn leven wil bereiken. Een droom, die eigenlijk niet waar te maken is als je er niets aan doet. Het komt namelijk niet van de een op de andere dag op je afwaaien. Eigenlijk moet jij er als een blaadje die van de boom valt zélf op afwaaien. Zo heb ik zelf ook een droom, maar ik blijf gewoon aan die boom hangen, ook al word ik door mijn vader wel gepushed.
Over het leven moet je ook niet teveel nadenken want dan krijg je depressieve neigingen. Je moet van alle dingen die je meemaakt het beste maken. Van ieder moment moet je genieten. Zelf kan ik dat niet. Zo zou mijn levensmotto ook nooit worden ‘leef elke dag alsof het je laatste is’. Want als ik mijn bui niet heb, ga ik echt niet net doen alsof ik hartstikke happy ben. Muziek is iets wat mij blij maakt. Mijn bui kan daar eerlijk gezegd wel van omslaan, net zoals vandaag.
Ik ben vandaag nog even een dagje thuis, om even ‘bij te komen’ van het ‘ziek’ zijn, wat meer enorme buikspieroefeningen waren vanwege het hoesten. En om dan in een klaslokaal onder de wiskundeles iemand in z’n nek te hoesten… Nee, doe maar niet.
Van m’n moeder heb ik de opdracht gekregen om even te dweilen en de keuken grondig schoon te maken. Dus, voordat ik begin ren ik even naar m’n kamer om een zelf in elkaar geflanste mp3-cd te zoeken die ik vorig jaar had samengesteld. Die heb ik opgezet, en zo ben ik eerst gaan stofzuigen. Daarna heb ik swingend en meezingend gedweild. Daarna ben ik verder gegaan met de keuken. Ook heel relaxed. Al die huishoudelijke klusjes zijn wel aan mij gewijd moet ik zeggen. Zo strijk ik ook áltijd voor mijn moeder, maar dan wel met een muziekje aan. Anders is er geen reet aan en ga je over doelloze dingen nadenken.
En nu zit ik hier, in de heerlijke frisse geur van de schoonmaakmiddelen die te pas zijn gekomen aan de huishoudelijke klusjes die ik vandaag heb uitgevoerd.
Dus, mocht die ene droom niet uitkomen dan word ik gewoon huismuts. Lekker in je eentje thuis zijn en dan alles schoonmaken mét een goede cd op natuurlijk en dan wachten tot manlief thuiskomt. Ik denk dat mijn huis later van binnen helemaal glimt.

Trouwens, de laatste tijd blog ik veel meer op m’n hyves. Klik hier.

De mens is een raar wezen, met vele rare eigenschappen. De mens is ook iets die verschillende soorten reacties vertoont in verschillende situaties. En zulke reacties zijn leuk om uit te lokken.
Niet voor niets wilde ik een toeter op mijn fiets. Gelukkig was daar mijn reddende engel en tevens buurvrouw die in een keer met zo’n ding aan kwam zetten. Ik geloof dat hij dezelfde dag nog op mijn fiets zat. Toen ik daarmee op de pont aankwam, moest iedere klasgenoot die het zag even met mijn toeter toeteren, wat vandaag de dag nog steeds het geval is. Reactie één.
Als je het mij vraagt, gaat de wereld nog te langzaam. Mensen kunnen tegenwoordig niet meer normaal fietsen maar moeten óf midden op de weg gaan fietsen óf zó sloom, dat zelfs mijn opa met z’n rollator die mensen nog inhaalt. Dus, een perfect toeter-moment. Degene die middenop de weg fietste ging wel naar rechts zodat ik er gewoon met een ijzig gezicht en zonder ook maar naar de zijkant te kijken langs kon fietsen. Reactie twee. De slome slak keek alleen om, maar had waarschijnlijk niet door dat die horde mensen achter hem állemaal gek werden van zijn tempo.
Iedere fietser die naar mijn idee te sloom fietst, moet ik inhalen. Dat is een must om te doen, of ik nou door de berm moet of niet, ik kan er gewoon niet tegen. Volgens mij zijn mensen jaloers op mijn tempo, want als dan langs twee ‘stoere jongetjes’ fiets hoor ik "zóóó, die heeft haast!" Reactie drie.
Meisjes zijn ook héél ‘stoer’ tegenwoordig. Ook langs deze twee meiden van een jaar of veertien fietste ik in mijn eigen vaart langs. "Haha, die moet zeker de bus halen!" Reactie vier. Ik had een tijdje achter ze gefietst, en een deel van en gesprek opgevangen. Als ik lullig had willen doen had ik zoiets moeten zeggen als "Nee hoor, ik wil gewoon snel thuis zijn. Want ja, ik heb het wél naar mijn zin thuis" Maar goed, wie ben ik om dat te doen?
Soms, als je afwijkt van het standaard menselijke wordt je als raar gezien. Als je niet meeloopt met de rest maar je eigen gang gaat zonder je je af, dus ben je apart. Dus ook als je naar de conciërge gaat voor een stuk touw, omdat je standaard van je fiets loszit maar je uiteindelijk dat hok uitkomt met een stuk tape. In de buurt stond een groepje van vier meisjes, je had hun gezichten moeten zien. Eén van hen schoot zelfs in de lach. Reactie vijf. Ik zag er zelf ook de lol wel van in moet ik zeggen. Wie komt er nou met een stuk tape uit het kamertje van de conciërge?
Soms, is het leuk om gewoon één dag te kijken wat voor soort reacties je uitlokt met bepaalde dingen die je doet. En er dan een blog over schrijven. Dan krijg je het bovenstaande dus.

Newton Faulkner – I Need Something (acoustic)

Volgens mij is er een tweede babyboom geweest, zonder dat men het wist. En het is niet eens na een oorlog, kun je nagaan. Volgens mij was het gewoon een regenachtig jaar dat veel mensen vroeg naar bed gingen en zich verveelden ofzo. Ik denk dat de geboorte periode tussen ongeveer 1989 en 1991 wel als tweede generatie babyboomers beschouwd kunnen worden. Raar woord eigenlijk, babyboom. Komt echt zo over van dat er een soort van tweede oerknal was, er allemaal baby’s ontstonden, op één hoop werden gegooid en dat men er rond die tijd gratis één mocht uitzoeken. "Kies er maar een die je leuk vindt!"
Dat is naturlijk grote onzin wat je eigenlijk niemand wijs kan maken omdat je tegenwoordig, in deze tijd, kinderen vanaf vier jaar niet eens meer uit hoeft te leggen waar babytjes vandaan komen. Tegenwoordig is het niet allemaal meer zo onschuldig als vroeger, toen ‘papa en mama een kindje kregen toen ze gingen trouwen, want daar krijg je babytjes van.’
Het overschot aan lesauto’s is voor mij vooral het bewijs dat er een tweede babyboom is geweest. Iedere ochtend als ik richting school fiets, zie ik wel drie of vier verschillende lesauto’s voorbij rijden. Vandaag tijdens de economieles keek ik uit het raam, zag ik daar T. van nummer 31 druk praten met meneer de autoleraar in de auto.
Ik haat mensen die rijles hebben. Zij zijn een gevaar voor de Nederlandse samenleving, en houden die niet op gang. Vooral als je zelf druk je best doet om met wind tegen én regen toch nog zo hard mogelijk te fietsen om de pont te halen. Want geloof me, dan kan je beter uitgeput op de pont aankomen dan nog 20 minuten in de regen te staan wachten. Nou, en dat laatste was bij mij bijna het geval. Komt er zo’n blond, net 18-jarig meisje de bocht om. Stopt mídden op het fietspad waar ík dus langsmoet, maar wat niet ging! Gaat ze rustig een vraag of iets stellen. Gelukig wist meneer de rijinstructeur wél dat er ook nog andere mensen op aarde leven, dus heeft ze auto iets naar voren gezet zodat het arme, doorweekte meisje door kon fietsen en net haar pont haalde. Ik hoop dat ik de reden ben dat ze gezakt is.

—————————————————————————————————

Check dit. O:) Newton Faulkner goes Ice Age and has it his way. Briljantheid!

*klik!*

Ik ben echt verliefd op die 1 minuut en 23 seconden. Ik blijf hem op repeat drukken. Kon ik YouTube maar rippen…

Gisteren was het zo ver, en ik moet zeggen dat ik er ongelooflijk veel zin in had. Hij was bij The Fray al briljant, dus een heel concert moest wel veelbelovend zijn. Maar, zoals bij ieder concert wordt eerst je geduld getest met een voorprogramma. Zo ook bij Newton Faulkner.
Dearhunter was de naam. Ook een man alleen, met z’n gitaartje en af en toe sprong hij achter een keyboard. Ik moet zeggen dat ik het erg deprimerend vond. Alle liedjes waren in mineur gespeeld. Opzich is daar niks mis mee en kan het ook hartstikke mooi zijn. Maar als je dat bijna drie kwartier aan moet horen, word je het na vier nummers wel zat. Als hij twee keer hetzelfde nummer achter elkaar had gespeeld, weet ik zeker dat bijna niemand dat gemerkt zou hebben. Ik was stiekem ook best blij toen hij zei dat hij aan zijn laatste nummer begon. Ik geef altijd een voorprogramma een kans, zo heb ik Newton Faulkner en Orson ook ontdekt, maar die Dearhunter was echt te. Hij had ons in ieder geval veel zieligs te vertellen. Dus toen dacht ik weer, kan je dat dan niet vrolijk verwerken?
Maar goed, toen uiteindelijk Newton Faulkner het podium betrad, ging er een stroom van geluk door me heen. Het was net alsof ik weer een oude bekende tegenkwam, wat nu eigenlijk ook wel een beetje zo was, alleen dan wat minder persoonlijk dan wanneer je echt een oude bekende tegenkomt.
Maar goed, hij begon met ‘To The Light’, met een geweldig intro. Het was een beetje als op de cd, maar dan met wat aanpassingen. Geweldig.
Ik moet zeggen dat ik me kostelijk vermaakt heb. Echt, het was echt een ontspannen avondje. Heerlijke muziek, een goede stem en een lekkere dosis humor er tegenaan en je hebt een perfecte formule. En Newton Faulkner weet ook heel goed hoe hij van die formule gebruik moet maken. En dat kunnen er weinig.
Er was veel interactie met het publiek, en dat is leuk. Dan laat een artiest in ieder geval merken dat’ie blij is dat je gekomen bent. Zo liet hij het publiek een aantal dingen zingen, en stelde hij ook vragen aan het publiek.
De zaal was best leuk ook. Klein, maar sfeervol.
Wat opzich wel zonde was, is dat Newton die ene hoge noot in Teardrop niet haalde en daarom ook meteen afhaakte met die te zingen. Na afloop van het liedje vroeg hij aan het publiek of hij het over moest doen. Het publiek stemde in, en hij deed dat gedeelte uit het liedje opnieuw. Hij haalde dit keer die noot wel, en het applaus was overweldigend.
Ook leuk, was dat hij een bepaald dansje had bij het liedje ‘UFO’ en het publiek moest meedoen. Of, bij ‘Gone in the Morning’. Toen hield hij in een keer, helemaal onverwacht op met zingen terwijl het publiek wel gewoon doorzong. Hij vond dat het allemaal een beetje te zacht was. We moesten ons inbeelden dat we vikingen waren die tien jaar niet uit waren geweest en tien jaar geen sex hadden gehad. (Wat trouwens een idee uit het publiek was om het je beter in te beelden.) Dus als woeste vikingen moesten we het refrein van ‘Gone in The Morning’ zingen. En, iedereen deed ook mee. Dat was nog het leukste, hij sleept het publiek gewoon helemaal mee.
Uiteraard deed hij ook z’n SpongeBob act. Wat ook geweldig klonk was Bohemian Rhapsody van Queen, die hij als allerlaatste speelde. Klonk super, met alleen een gitaar!
Ik moet zeggen, dat ik na dit concert echt met verliefdheidsgevoelens de deur uit liep.
Al met al was het misschien wel het meest briljante concert waar ik ooit ben geweest. Hopenlijk komt’ie dit jaar met een nieuw album en komt’ie nog een keer gezellig optreden. O:)

Stiekem ben ik best wel heel eng, dus vandaar super enge foto’s. :’)

We all love the bathroom. O:)

Toen ik iets minder eng was, maar nog wel lang haar had.